W 1947 roku została wybrana do władz w prowincji Bến Tre.
Po zakończeniu konferencji genewskiej w 1954 roku prowadziła działania przeciwko reżimowi Ngô Đìnha Diệma. Władze ustanowiły nagrodę dla osoby, która schwytałaby ją. Aby uciec poszukiwaczom i władzy Nguyễn Thị Định często zmieniała swoją lokalizację. Przebierała się m.in. za mnichów, farmerów lub handlarzy; polegała na pomocy obcych ludzi i rodzin wspierających działania rewolcyjne.
W 1964 roku, podczas pierwszego kongresu, została wybrana członkinią komitetu centralnego Narodowego Frontu Wyzwolenia Wietnamu Południowego, Wietkongu. Rok później została wybrana wiceprzewodniczącą Wietkongu oraz przewodniczącą jego kobiecej frakcji. W kwietniu 1974 roku została awansowana na stanowisko generała majora. Była pierwszą kobietą na tak wysokim stanowisku w Wietnamskiej Armii Ludowej.
Po upadku Sajgonu i zjednoczenia Wietnamu zajmowała wiele stanowisk partyjnych i państwowych. Była członkinią Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Wietnamu czwartej, piątej i szóstej kadencji. Zasiadała w Zgromadzeniu Narodowym Wietnamu szóstej, siódmej i ósmej kadencji. Była przewodniczącą , wietnamskiej organizacji walczącej o prawa kobiet.