Pod względem ciśnienia atmosferycznego był to najsilniejszy huragan, jaki uderzył w kontynentalne Stany Zjednoczone od 1886 roku. Huragan był większy niż przeciętny w momencie dotarcia na ląd – promień wiatrów maksymalnych wynosił 47 km. Ani najsilniejsze wiatry, ani najniższe ciśnienie nie zostały bezpośrednio zmierzone; wartości te ekstrapolowano na podstawie danych peryferyjnych w ramach projektu reanalizy, z wykorzystaniem modelowania fali sztormowej oraz relacji ciśnienie–wiatr. Analizy przeprowadzone przez innych badaczy w XX wieku również jednoznacznie wskazywały na uderzenie huraganu wyższej kategorii. Po wejściu na ląd huragan szybko osłabł, przemieszczając się w głąb zachodniego Teksasu. 19 sierpnia był już osłabiającą się depresją tropikalną, a 20 sierpnia przekształcił się w zatokę niskiego ciśnienia w pobliżu granicy Teksasu i Nowego Meksyku, w dolinie rzeki Pecos.
Przygotowania i skutki Morze Karaibskie alt=Mapa pogody burzy i jej izobar na południowy wschód od Jamajki|mały|Analiza pogody powierzchniowej huraganu zbliżającego się do Jamajki 15 sierpnia Przejście rozwijającego się cyklonu tropikalnego przez Małe Antyle 12–13 sierpnia spowodowało wietrzną pogodę.