Diagnostyka Rozpoznanie zespołu haploinsuficjencji MEF2C ustala się na podstawie identyfikacji wariantu patogennego w genie MEF2C. Ze względu na niespecyficzny fenotyp, diagnoza kliniczna bez badań genetycznych jest trudna.
Standardowe badanie kariotypu nie wykrywa submikroskopowych delecji ani mutacji punktowych odpowiedzialnych za MCHS. W praktyce mutacja zostaje wykryta poprzez zaawansowane metody badawcze: Mikromacierze aCGH (porównawcza hybrydyzacja genomowa): metoda ta pozwala wykryć mikrodelecje chromosomu 5q14.3 obejmujące gen MEF2C. Sekwencjonowanie (WES – Whole Exome Sequencing lub panele genowe): niezbędne do wykrycia mutacji punktowych (sekwencyjnych) wewnątrz genu, które stanowią przyczynę choroby u pacjentów z prawidłowym wynikiem badania aCGH.
Postępowanie i leczenie Obecnie nie istnieje leczenie przyczynowe zespołu haploinsuficjencji MEF2C. Postępowanie opiera się na łagodzeniu objawów i wielodyscyplinarnej opiece, której celem jest maksymalizacja potencjału rozwojowego pacjenta oraz poprawa jakości życia.