Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. 1 czerwca 1921 był przydzielony z macierzystego oddziału do Departamentu I Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 221. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 13 października 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1923/25. Z dniem 1 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego. Później został przydzielony do Biura Ogólno Organizacyjnego II wiceministra spraw wojskowych, a w październiku 1926 przydzielony do 9 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Baranowiczach na stanowisko szefa sztabu. W lutym 1928 został przeniesiony do 21 pułku ułanów w Równem na stanowisko dowódcy szwadronu. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 15. lokatą. W kwietniu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Inspektoratu Armii w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu inspektora armii, gen. dyw. Leona Berbeckiego.