naukę szkolną rozpoczął jeszcze w czasie okupacji, w 1941 roku. W sierpniu 1944 roku, w wyniku działań frontowych, rodzina została wysiedlona i przebywała kolejno w Pasku, Jabłonnie, Łomiankach, Pruszkowie, Sochaczewie i Łowiczu. Do rodzinnej wsi powrócili w styczniu 1945 roku, co Burakowski wspominał jako najbardziej harmonijny okres życia.
W 1945 roku rodzina przesiedliła się na tzw. Ziemie Odzyskane, osiadając w Niemodlinie na Śląsku Opolskim. W Niemodlinie ukończył szkołę podstawową oraz liceum ogólnokształcące (matura 1952). W szkole średniej pełnił funkcję przewodniczącego koła klasowego Związku Młodzieży Polskiej; w tym okresie ukształtowały się jego lewicowe poglądy. W latach 1952–1956 studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, działając w Kole Naukowym Polonistów.
Działalność zawodowa w Olsztynie Po studiach pracował krótko w Liceum Ogólnokształcącym w Mrągowie, jednak zrezygnował z powodu braku powołania pedagogicznego. W 1956 roku związał się z Wojewódzką i Miejską Biblioteką Publiczną w Olsztynie. Szybko awansował w strukturach instytucji: 1958–1975: Kierownik Działu Instrukcyjno-Metodycznego. 1975–1985: Zastępca dyrektora ds.