Działali w Wogezach i Ardenach, aż Dyzybod, za sprawą snu, zbudował celę u zbiegu rzek Nahe i Glan, gdzie później powstał klasztor Disibodenberg.

Jego działalność miała miejsce w drugiej połowie VII wieku; choć Dyzybod wiódł życie pustelnika, miał liczną wspólnotę, która na wschodnich zboczach wzgórza budowała domki na wzór irlandzki, wyglądem przypominające uleGrattan-Flood, William. "St. Disibod." The Catholic Encyclopedia. Vol. 5. New York: Robert Appleton Company, 1909. Uważa się, że przed przybyciem Dyzyboda wzgórze było już miejscem celtyckiej świątyni. Często pragnął on mianować przywódcę wspólnoty, lecz mnisi stanowczo protestowali przeciwko temu.

Posiadłość, nazwana Disibodenberg, przeszła potem we władanie biskupów mogunckich, a następnie stała się siedzibą znacznego opactwa, które będzie miało swą długą i powikłaną historię. Sam Dyzybod dobrze zaświadczony jest w dokumentach, natomiast Vita, napisana znacznie później przez św. Hildegardę z Bingen, nie przedstawia wartości historycznej. W Palatynacie i w Nadrenii wspominają go w dniu 8