Szacuje się, że w latach 1880–1968 do systemu rzecznego trafiło ponad 60 milionów ton osadów zawierających metale ciężkie, a kolejne 100 milionów ton odpadów zostało rozproszonych na tysiącach akrów w dolinie rzeki. Zanieczyszczenia te przemieszczały się z biegiem rzeki, prowadząc do skażenia obszaru dolnego dorzecza Coeur d’Alene.
Akumulacja zanieczyszczeń w jeziorze Jezioro Coeur d’Alene Lake stało się naturalnym osadnikiem dla materiału niesionego przez rzekę. W rezultacie dno jeziora zostało pokryte grubą warstwą osadów dennych silnie zanieczyszczonych metalami ciężkimi, w szczególności ołowiem, cynkiem, kadmem i arsenem. Badania wskazują, że choć dopływ nowych zanieczyszczeń został z czasem ograniczony, osady zgromadzone na dnie jeziora stanowią trwałe dziedzictwo epoki przemysłowej, a ich stabilność zależy od warunków chemicznych wody (m.in. poziomu natlenienia).
Okres powydobywczy i rekultywacja Po zakończeniu intensywnej eksploatacji złóż w regionie Silver Valley, jezioro Coeur d’Alene Lake stało się kluczowym elementem jednego z największych projektów ochrony środowiska w Stanach Zjednoczonych.