Proces i śmierć Po brutalnym śledztwie we Wrocławiu, Motykówna została skazana 31 maja 1946 przez Wojskowy Sąd Rejonowy na karę śmierci. Składowi sędziowskiemu przewodniczył mjr Bronisław Ochnio, oskarżycielami byli kpt Filip Badner i por. Bronisław Świątnicki. W liście skierowanym do Bolesława Bieruta z prośbą o ułaskawienie Motykówna pisała: Żyć pragnę bardzo – jestem młoda i przeszłam tragiczne doświadczenie, pod wpływem którego zmieniłam się gruntownie
Prośba o rewizję wyroku została odrzucona. Egzekucja czworga żołnierzy oddziału Rudego (Helena Motykówna, Edward Szemberski ps. Śmigus, Idzi Piszczałka ps. Pantera i Roman Roszowski ps. Wiarus) odbyła się 18 lipca 1946 na dziedzińcu więzienia przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu. Dowódcą plutonu egzekucyjnego był ppor. Julian Lach. W chwili śmierci Motykówna była w zaawansowanej ciąży.
Szczątki Heleny Motykówny pochowano w kwaterze 77 na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
Upamiętnienie Imię Heleny Motykówny nosi jedna z ulic we Wrocławiu (dawniej ulica Zygmunta Berlinga).
Przypisy
Kategoria:Kobiety – żołnierze Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich stracone w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Polskie sanitariuszki Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1946 Kategoria:Żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego (1944–1956)