Nowe państwo ukształtowało się jako monarchia konstytucyjna, w której język francuski odgrywał dominującą rolę w administracji, edukacji i życiu publicznym. Od końca XIX wieku, francuskojęzyczna literatura belgijska rozwinęła się dzięki takim pisarzom jak Charles De Coster, Camille Lemonnier, Georges Rodenbach, Émile Verhaeren, Maurice Maeterlinck.
W XX wieku, pisarze tacy jak Marie Gevers (1883-1975), Géo Norge (1898-1990), Jean Ray (1887-1964), Arthur Masson (1896-1970), Michel de Ghelderode (1898-1962), Georges Simenon (1903-1989), Thomas Owen (1910-2002), surrealiści Paul Nougé (1895-1967), Louis Scutenaire (1905-1987), Irène Hamoir (1906-1994), czy też współcześnie Suzanne Lilar (1901-1992), Madeleine Bourdouxhe (1906-1996), Henry Bauchau (1913-2012), Françoise Mallet-Joris (1930-2016), Konrad Detrez (1937–1985), Nicole Malinconi (1946–), François Emmanuel (1952–), Éric-Emmanuel Schmitt (1960–), Amélie Nothomb (1966–), Jean-Pierre Otte i Hubert Antoine cały czas dowodzą, że francuskojęzyczna literatura Belgii jest bardzo różnorodna.