Warstwy niewykształcone posługiwały się głównie dialektami regionalnymi: na północy były to dialekty zachodnioflamandzki, wschodnioflamandzki, brabancki i limburski, natomiast na południu dialekty języka franciuskiego, waloński i pikardyjski, wraz z ich lokalnymi odmianami.
Na terenie dzisiejszej Belgii podejmowano próby popularyzacji języka flamandzkiego m.in. w twórczości Davida Jorisa. Aspiracje te zostały jednak w dużej mierze zahamowane przez represje władz hiszpańskich oraz działania kontrreformacji po soborze trydenckim. Mimo że władze hiszpańskie tolerowały wydania Biblii w języku flamandzkim, w okresie panowania Karola V i Filipa II znaczna część flamandzkiej inteligencji emigrowała do Zjednoczonych Prowincji podczas wojny osiemdziesięcioletniej.
W XVIII wieku język francuski pełnił funkcję lingua franca Europy epoki oświecenia, co sprzyjało dalszemu nasileniu procesów francuizacji. Zjawisko to uległo jeszcze wzmocnieniu w okresie francuskim historii Belgii, który zakończył się w 1815 roku.. mały|Amelia Nothomb (2015) Współczesne państwo belgijskie powstało w wyniku rewolucji 1830 roku, skierowanej przeciwko centralistycznej polityce oraz protestanckiemu charakterowi Zjednoczonego Królestwa Niderlandów.