Jan Jakub Litauer (ur. 18 lutego 1873 w Warszawie, zm. 28 stycznia 1949 w Łodzi) – polski prawnik, specjalista w dziedzinie prawa i procesu cywilnego, adwokat, sędzia Sądu Najwyższego, historyk prawa, członek Komisji Kodyfikacyjnej RP.
Życiorys W wieku 16 lat ukończył gimnazjum w Warszawie, zaś w wieku 19 lat studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień kandydata praw uzyskał broniąc w 1892 pracę na temat ogólnopaństwowego obywatelstwa w starożytnym Rzymie. Następnie odbył praktykę przygotowawczą do pracy na posadach sądowych w Warszawie i pracował jako pomocnik w Prokuratorii Generalnej Królestwa Polskiego. Od 1896 do 1939 pracował jako adwokat przysięgły, prowadząc własną kancelarię adwokacką przy ul. Natolińskiej 6 w Warszawie, specjalizując się w sprawach cywilnych. Początkowo publikował teksty naukowe i praktyczne, głównie na łamach „Gazety Sądowej Warszawskiej”, a także współpracował z redakcją czasopisma „Themis Polska”. W 1905 był współzałożycielem Towarzystwa Prawniczego w Warszawie – przez wiele lat był wiceprezesem sekcji cywilnej towarzystwa.