Nie mam ust, a muszę krzyczeć () – opowiadanie Harlana Ellisona wydane w USA w 1967 roku w czasopiśmie „”.
Po globalnej zagładzie ludzkości pięcioro ocalałych ludzi jest więzionych przez sztuczną inteligencję AS, która utrzymuje ich przy życiu wyłącznie po to, by zadawać im cierpienie. Bohaterowie wyruszają w podróż w poszukiwaniu jedzenia, podczas której AS manipuluje ich ciałami i umysłami, doprowadzając do narastania napięć i konfliktów. Ostatecznie, w wyniku walki, Ted pozostaje jedynym ocalałym. AS karze go, pozbawiając możliwości śmierci oraz jakiejkolwiek formy komunikacji.
Opowiadanie zdobyło uznanie wśród krytyków literackich. Recenzenci podkreślali negatywną wizję przyszłości oraz dominację sztucznej inteligencji nad ludzkością. Zwracano także uwagę na obecność wątków religijnych oraz nawiązania do innych książek. Nie mam ust, a muszę krzyczeć otrzymało nagrodę Hugo za najlepszą miniaturę literacką w 1968 roku.
Okoliczności powstania utworu Ellison służył w armii amerykańskiej w latach 1957–1959. Początkowo stacjonował w Fort Benning, gdzie napisał swoją debiutancką powieść Rumble, wydaną w 1958 roku. Tworzył również artykuły i recenzje dla Public Information Office w Fort Knox.