W domu rodzinnym Eivind wcześnie zetknął się z czołowymi teologami i duchownymi, a po ukończeniu szkoły w 1903 r. rozpoczął studia teologiczne w Kristianii na tamtejszym uniwersytecie. Po okresie wzmożonej aktywności wśród chrześcijańskich studentów zaczął przeżywać poważne wątpliwości religijne, ale mimo to ukończył studia jesienią 1908 r.
Przez następne dziesięć lat Berggrav pracował w szkole, najpierw jako nauczyciel w Eidsvold Folkehøiskole (1909–1914) i w seminarium nauczycielskim w Holmestrand (1914–1915), a następnie jako dyrektor szkoły okręgu Akershus w Fetsund (1915–1919). Zaczął także pisać dla czasopisma Kirke og Kultur. W 1915 r. znalazł się na froncie jako korespondent wojenny Morgenbladet i opublikował swoją pierwszą książkę „Krigerliv og religiøsitet”. Kierował też założoną przez siebie organizacją Østlandsk reisning promującą samnorsk (zob. konflikt językowy w Norwegii).
Mimo wychowania w rodzinie pastora i w wiejskim środowisku przeżywał kryzys religijny, który przezwyciężył po śmierci ojca, m.in. dzięki żonie i w wyniku zetknięcia się z wiarą żołnierzy niemieckich walczących w I wojnie światowej.
Poślubił Kathrine Seip, córkę pastora.