W 1430 przedstawił w sądzie dokument nabycia części Borowa oraz połowy Wielopola. W sprawie reprezentował go Nikel Borowski. W 1430 wspomniano ludzi Wincentego z Popówka. W 1430 odnotowany został jako rycerz pasowany (łac. „strenuus miles”). W 1432 wraz z żoną Anną otrzymał od papieża Eugeniusza IV prawo uzyskania odpuszczenia wszystkich grzechów w obliczu śmierci oraz prawo do używania ołtarza przenośnego.
W 1440 Wincenty Szamotulski herbu Nałęcz przebywał na Węgrzech. Wspomniany został jako „rycerz szlachetny i mężny, skłonny z natury do dowcipów i żartów”, kiedy został mianowany kasztelanem wiszegradzkim otrzymując od króla Władysława III Warneńczyka w zarząd miasto Wyszegrad na Węgrzech. W 1440 pełnił funkcję asesora w sądzie ziemskim we Lwowie. W 1441 król Władysław III za zasługi na Węgrzech, gdzie Wincenty zaciągał i wyposażał zaciężnych kosztem 1500 florenów, oraz za dary wartości 500 florenów, jakie dał przybyłemu na Węgry księciu litewskiemu Świdrygielle, zapisał 4000 florenów na dochodach z poradlnego w Wiellkopolsce.