Od 27 października 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „G” Szkoły Podchorążych w Warszawie. 15 lipca 1919 został mianowany z dniem 15 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do Dywizji Litewsko-BiałoruskiejDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2711.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach grodzieńskiego pułku strzelców, późniejszego 81 pułku piechoty. 17 czerwca 1920 został przydzielony do kompanii technicznej pułku jako subaltern. W zastępstwie porucznika Romualda Gędźwiłło dowodził kompanią techniczną. 25 sierpnia 1920 objął dowództwo 5 kompanii.
Wyróżnił się dowodząc kompanią techniczną w boju pod Zaszkowem (2 sierpnia) i bitwie pod Radzyminem (16 sierpnia) oraz dowodząc 5 kompanią w walce pod Wierzchowiczami (31 sierpnia) i w czasie tzw. buntu Żeligowskiego, kiedy szturmem zdobył Ogrodniki (9 października 1920). 1 sierpnia 1921 dowódca pułku, podpułkownik Bronisław Bohaterewicz sporządził wniosek na jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari.