Wniosek zyskał akceptację generałów Stefana de Latour i Jana Rządkowskiego, lecz nie został poparty przez byłego dowódcę 1 Armii, generała Franciszka Latinika, który zakwestionował rolę kompanii technicznej w czasie walk 16 sierpnia 1920.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 81 pp w garnizonie Grodno na stanowisku dowódcy kompanii technicznej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 2361. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później pełnił funkcję adiutanta batalionu, dowódcy kompanii specjalnej, dowódcy plutonu pionierów i dowódcy plutonu łączności. 19 marca 1928 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1928 i 219. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 4 stycznia 1932 został przydzielony na sześciomiesięczny III oficerski kurs unitarny broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Biedrusku. W październiku 1932 został przeniesiony do 4 dywizjonu pancernego (późniejszego 4 batalionu pancernego w Brześciu. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 7. lokatą w korpusie oficerów broni pancernych. Później, w tym samym stopniu, starszeństwie i korpusie osobowym, został zaliczony do grupy liniowej z 3. lokatą.