Franciszka Granier, także Françoise Jeanne Granier lub Francisca Granier, z domu Neymark (ur. 9 listopada 1883 w Łodzi, zm. 5 marca 1963) – polsko-francuska nauczycielka, działaczka socjalistyczna i feministyczna.
Życiorys W młodości wstąpiła do SDKPiL i w jej ramach agitowała w fabrykach i organizowała spotkania w mieszkaniu rodziców. Uczestniczyła w rewolucji 1905 roku, co zaowocowało trafieniem do aresztu, po którego opuszczeniu, wyjechała do Brukseli, a następnie Paryża, gdzie uczyła się filozofii. Ukończła studia na Sorbonie, broniąc rozprawę napisaną pod kierunkiem na temat Barucha Spinozy. Po ukończonych studiach, uczyła filozofii w liceach, m.in. w: Abbeville, Coulommiers oraz w Paryżu. Od 1920 do końca życia była aktywną działaczką Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). Od 1923 działała także we francuskich związkach zawodowych nauczycieli liceów i szkół wyższych, zrzeszonych w ramach Powszechnej Konfederacji Pracy (CGT). W ich ramach walczyła o równouprawnienie kobiet, nauczycielek i uczennic oraz o równość płac. Od 1927 wspierała polskich robotników we Francji w ramach ich organizacji zrzeszonej w CGT, a także była sekretarzem redakcji ich organu prasowego „Prawo Ludu”.