Według relacji to dzięki Burmeisterowi obóz mógł przeżyć Srebrnik – Burmeister kilkukrotnie interweniował podczas selekcji komanda więźniów lub nakazywał mu ukryć się podczas egzekucji. Miał mu także powiedzieć, że po wojnie Srebrnik będzie mógł zamieszkać z nim i jego synem.
W Chełmnie służył także Ernst Burmeister, nie byli jednak spokrewnieni.
Po ostatecznej likwidacji obozu w styczniu 1945 roku wraz z Hansem Bothmannem i Erwinem Bürstingerem udał się do Berlina. Następnie został przydzielony do radiostacji w Wannsee, która następnie przeniesiona została do Eutin. 2 maja 1945 roku został ranny i trafił do szpitala w Mürwik. Po wojnie był internowany w Neuengamme, skąd zwolniono go w październiku 1947 roku, następnie zamieszkał we Flensburgu.
24 stycznia 1961 roku został zatrzymany przez zachodnioniemiecką policję. 5 lipca 1962 roku jemu i 11 innym członkom załogi obozu w Chełmnie postawiono zarzuty uczestnictwa w masowych morderstwach. Burmeistera oskarżono m.in. o bicie Żydów.