Grzegorz Filip zaliczył opowiadanie do utopii Prusa (obok „Wojny i pracy”), wskazując na zbiorowego bohatera utworu jakim jest społeczeństwo, przy czym podkreśla, że utwór różni się od utopii klasycznych z powodu tego, że dotyczy nie fikcyjnego, a konkretnego - polskiego - społeczeństwa, a jego miejsce tak samo jest konkretne (Sahara). Użycie utopii Filip uważa za narzędzie służące mniej fantastycznej prognostyce, a bardziej krytyce tego co jest, a także za narzędzie terapeutyczne (próba podniesienia narodu polskiego na duchu). Na przykład Bobrowska, która także dostrzega w opowiadaniu elementy utopii, zauważa także że przedstawione społeczeństwo przyszłej, afrykańskiej polski miesza cechy utopi i dystopii (totalitaryzmu), zwracając uwagę na dominację elitarnej organizacji „Praca, Wiedza i Cnota” i ingerencję państwa w sfery życia prywatnego (prokreacji), pisząc, że „opisany system przypomina do pewnego stopnia propozycje Platońskiego Państwa oraz rozwiązania znane z historii nazistowskich Niemiec”. Niektórzy polscy krytycy w noweli widzą prekursorską krytykę totalitaryzmu, porównując go do dzieł Huxleya i Orwella;