Działalność w latach 1939–1948 Gdy po wybuchu II wojny światowej Wilno zostało włączone do Litwy, Petrusewicz zawiesił działalność adwokacką ze względu na nieznajomość litewskiego i objął kierownictwo urzędu stanu cywilnego. W 1941 ze względu na wiek i stan zdrowia (złamanie kości biodrowej w lutym 1941) zakończył pracę zawodową. Dzięki temu uniknął represji niemieckich.
W kwietniu 1945 opuścił Wilno i został radcą prawnym w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym w Łodzi. 15 lipca 1946 został powołany na sędziego Sądu Najwyższego. 31 sierpnia 1947 przeszedł w stan spoczynku i powrócił do zawodu adwokata. W marcu 1948 minister sprawiedliwości powołał go na członka Naczelnego Rady Adwokackiej.
Życie Prywatne Zmarł 11 sierpnia 1949 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (lata życia na nagrobku: 1870–1949).
Z pierwszą żoną, , wziął ślub w 1897. Mieli dzieci: Marię Janinę (ur. 1898), Kazimierza (1906–1982), biologa i działacza komunistycznego oraz Helenę (ur. 1908). W 1911 wziął ślub z lekarką Marią Klewszczyńską (ur. 1879), z którą miał syna Stanisława (ur. 1912) oraz córkę Wandę po mężą Dąbrowską (1920–2006), bibliotekarkę.