Od 1924 był wiceprezesem i przewodniczącym Sekcji Prawa Cywilnego Towarzystwa Prawniczego im. Ignacego Daniłowicza w Wilnie. Opowiadał się przeciw ustanowieniu niepodzielnego minimum przy działach spadkowych gospodarstw chłopskich, uznając, że przepisy takie, jako niezgodne z odczuciem społecznym, będą obchodzone lub staną się źródłem krzywdy, o ile nie umożliwi się odpływu nadmiaru ludności wiejskiej do pracy w przemyśle („wtedy podzielność gruntów zniknie i bez specjalnych zakazów”).
W okresie II RP nie był związany z żadną partią, zachowując postawę lewicową. Zainicjował wśród wileńskiej adwokatury protest w sprawie brzeskiej. W latach 1920–1921 brał udział w Warszawie w pracach loży wolnomularskiej „Odrodzenie”, związany był także ze środowiskiem wileńskich wolnomularzy. W listopadzie 1927 wybrano go wiceprezesem regionalnego, powiązanego z masonerią, stowarzyszenia „Kultura”. Wiosną 1938 został członkiem skupiającego lewicową elitę Klubu Demokratycznego w Wilnie. Na początku 1939 został wybrany do Rady Miejskiej w Wilnie z listy PPS, Klubu Demokratycznego i Klasowych Związków Zawodowych.