21 czerwca 1922, po przyłączeniu Wileńszczyzny do Polski, zniesiono SAZW i zreorganizowano lokalne sądownictwo. Petrusewicz postanowił wrócić do zawodu adwokata i osiadł w Wilnie. Cieszył się w palestrze dużym autorytetem, będąc trzykrotnie wybieranym na dziekana Rady Adwokackiej w Wilnie i dwukrotnie na prezesa Sądu Dyscyplinarnego Rady. W styczniu 1923 został zastępcą profesora procedury cywilnej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wileńskiego. Po zakończeniu roku akademickiego 1928/1929 nie przedłużono z nim umowy ze względu na udział (wraz z Eugeniuszem Śmiarowskim i Teodorem Duraczem) w 1928 jako obrońca w procesie Białoruskiej Włościańsko-Robotniczej Hromady, który zakończył się uniewinnieniem oskarżonych działaczy. Występował także w innych procesach politycznych, broniąc oskarżonych o działalność rewolucyjną i narodowowyzwoleńczą (m.in. członków Komunistycznej Partii Zachodniej Białorusi w 1926, Maksima Tanka w 1934, czy żydowskich uczestników zajść w Przytyku w 1936).