Działalność w latach 1914–1939 Podczas I wojny światowej organizował pomoc materialną dla uchodźców, przede wszystkim z Polski, w ramach Głównego Komitetu Związku Ziemskiego Pomocy Ofiarom Wojny w Homlu. Po rewolucji lutowej w 1917 został członkiem Rady Polskiej Ziemi Mińskiej i Ziem Białoruskich. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Mińska w grudniu 1918 objął stanowisko prezesa Czerwonego Krzyża tamże, unikając jednak zaangażowania politycznego. Po zajęciu Mińska przez Wojsko Polskie powołano go w październiku 1919 na prezesa sądu okręgowego w Mińsku. Po odbiciu miasta przez Armię Czerwoną ewakuował się wraz z władzami polskimi. Imiennym reskryptem Naczelnego Wodza został mianowany prezesem Sądu Apelacyjnego Ziem Wschodnich (SAZW) z siedzibą w Warszawie, którego okręg objął ziemie wschodnie byłego zaboru rosyjskiego (bez tzw. Litwy Środkowej). Upoważniony był do samodzielnego mianowania sędziów pokoju, zastępców sędziów śledczych, notariuszy i oraz przedstawiania nominacji na sędziów sądów wyższego stopnia.