Na nieurodzajnych terenach Majungowie cierpią głód i choroby. Początkowo odrzucają wszelkie propozycje pracy, uznając ją za hańbę, i próbują ratować się rytuałami, klątwami oraz ofiarami z ludzi, w tym z dzieci. Dopiero kolejne klęski zmuszają ich do wysłuchania mędrców, którzy uczą ich uprawy ziemi, wydobycia soli i metali oraz stosowania ziół leczniczych.
Gdy w kraju Androwanów wybucha śmiertelna epidemia, jeden z mędrców Majungów udaje się do dawnych wrogów i dzięki wiedzy medycznej ratuje ich od zagłady. W efekcie oba ludy zawierają pokój i podejmują uczciwą wymianę handlową: Majungowie dostarczają surowce, a Androwanowie żywność i odzież.
Z biegiem lat Majungowie całkowicie zmieniają swój sposób życia. Porzucają kult wojny, bohaterstwa i bezczynności na rzecz pracy, nauki i rozwoju gospodarczego. Osuszają bagna, uprawiają ziemię i rozwijają wiedzę techniczną, co prowadzi do wzrostu dobrobytu i liczebności narodu. Między plemionami zapanowuje przyjaźń, a nowela kończy się symboliczną zmianą: „od tej pory na sztandarze Majungów zamiast lwa ze żmijim ogonem i mieczem w łapie, znajduje się taki napis: „Potrzeba jest mocniejszą od nienawiści;