W ciągu XVIII i XIX wieku przebudowie uległy pozostałe kamienice zastępując ostatecznie budowle drewniane murowanymiT. Broniewski, Kłodzko. Śląsk w zabytkach sztuki, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1970, s. 163-165.Kłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, Muzeum Ziemi Kłodzkiej, Kłodzko 1998, s. 104..
Wraz z wprowadzeniem w 1808 roku w Prusach ustawy o miastachA. i A. Galasowie, Dzieje Śląska w datach, Rzeka, Wrocław 2001, s. 173. obszar Wyspy Piaskowej znalazł się oficjalnie w granicach miasta, jednak mimo tego wciąż obowiązywały ograniczenia budowlane, co związane było z tym, iż Kłodzko miało status miasta-twierdzySłownik geografii turystycznej Sudetów, t. 15 – Kotlina Kłodzka. Rów Górnej Nysy, pod red. M. Staffy, I-BiS, Wrocław 1994.s. 203.. Ograniczenia te zostały zniesione w 1877 roku przez władze państwoweK Marcinek, W Prorok, Ziemia Kłodzka. Informator turystyczny, Fundacja Rozwoju Miasta i Ziemi Kłodzkiej „Actus”, s. 12.. W 2 połowie XIX wieku ulica Garbarska otrzymała nawierzchnię z kostki brukowej. Z kolei po uruchomieniu w Kłodzku gazowni miejskiej w 1864 roku, zamontowano na niej oświetlanie w postaci latarni gazowychKłodzko. Dzieje miasta, pod red. R. Gładkiewicza, Muzeum Ziemi Kłodzkiej, Kłodzko 1998, s. 106..