W 1993 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

Praca zawodowa Bezpośrednio po studiach pracował przez niespełna dwa lata w Instytucie Badań Literackich PAN. 1 grudnia 1954 został zatrudniony w Bibliotece Narodowej. Początkowo został skierowany do Działu Druków Nowszych, jednak praca przy katalogowaniu nie odpowiadała jego zainteresowaniom. Dzięki interwencji ówczesnego dyrektora BN Władysława Bieńkowskiego został przeniesiony do nowo utworzonego Instytutu Książki i Czytelnictwa. Tam współpracował m.in. z Wandą Dąbrowską, która stała się jego mentorką i zaczęła nazywać go „Stasinkiem”; formy tej używali później także przyjaciele.

W instytucie tym pracował przez ponad dwadzieścia lat (1954–1975), kierując w latach 1971–1976 Zakładem Badań Czytelnictwa. Zainicjował i prowadził wówczas szeroko zakrojone badania nad wykorzystaniem księgozbiorów bibliotek publicznych oraz rynkiem wydawniczym w PRL.

Od 1976 związał się zawodowo z Wydziałem Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1981–1991 kierował Katedrą Kultury Polskiej. Po przekształceniu jednostki w 1998 w Instytut Kultury Polskiej, pracował w Zakładzie Kultury Współczesnej.