Milovan Vidaković, (ur. w maju 1780 w Nemenikuciach, zm. 28 października 1841 w Peszcie) – serbski pisarz.
Życiorys Pochodził z rodziny o tradycjach hajduckich, był synem Stevana i Stanki. W 1788 wraz z rodziną osiedlił się w Irigu. Uczył się w szkole w Irigu, a następnie w Timisoarze, Novim Sadzie, Szegedzie i w ewangelickim liceum w Kieżmarku. W toku edukacji poznał kilka języków (łacinę, grekę, cerkiewnosłowiański, a także niemiecki i francuski). W latach 1817-1824 pracował jako profesor serbskiego gimnazjum w Nowym Sadzie. Po zwolnieniu z tej szkoły utrzymywał się z prywatnych lekcji w Timisoarze i w Sremski Karlovci. W 1835 przeniósł się do Pesztu, gdzie spędził ostatnie lata swojego życia.
W 1805 opublikował swoje pierwsze dzieło - wierszowany epos Istorija o prekrasnom Josifu, oparty na motywach biblijnych. W 1810 wydał pierwszą powieść w historii literatury serbskiej Usamljeni junoša (Opuszczony młodzieniec), wzorowaną na modnych wówczas niemieckich powieściach filozoficzno-pedagogicznych.