Zero Touch Provisioning (ZTP) – metoda automatycznej konfiguracji i wdrażania urządzeń sieciowych umożliwiająca ich uruchomienie bez ręcznej interwencji administratora w miejscu instalacji. Mechanizm ten pozwala urządzeniom w stanie fabrycznym samodzielnie pobrać konfigurację oraz niezbędne oprogramowanie po podłączeniu do sieci i zasilania. Celem ZTP jest przyśpieszenie wdrożeń infrastruktury oraz zapewnienie spójności konfiguracji w dużych środowiskach sieciowych. Rozwiązanie to znajduje zastosowanie w centrach danych, sieciach operatorów telekomunikacyjnych oraz w środowiskach Internetu Rzeczy (IoT).
Historia i rozwój Koncepcja automatycznego uruchamiania urządzeń sieciowych wywodzi się z wcześniejszych mechanizmów bootstrapingu stosowanych w sieciach IP. Jednym z pierwszych protokołów umożliwiających uzyskanie informacji konfiguracyjnych przez urządzenia bez lokalnej konfiguracji był BOOTP, opisany w dokumencie RFC 951. Protokół ten pozwalał stacjom roboczym bez pamięci masowej uzyskać adres IP oraz lokalizację pliku startowego pobieranego zazwyczaj przy użyciu TFTP.