thumb|Cesarz rzymski Józef II odwiedza szpital w Pradze podczas klęski głodu Klęska głodu w Czechach – okres powszechnego nieurodzaju i głodu na ziemiach czeskich pod rządami Monarchii Habsburgów, który rozpoczął się wiosną 1770 i trwał do 1772 roku. Zła sytuacja gospodarcza Czech wyczerpanych wojną siedmioletnią w połączeniu z kilkuletnimi nieurodzajami spowodowała kryzys żywnościowy, podczas którego w Krajach Korony Czeskiej zmarło około 10–15% ogółu ludności w wyniku głodu lub zwiększonego rozprzestrzeniania się chorób. Łączną liczbę ofiar szacuje się na 250–500 tysięcy, z czego duża część na wsi. Osiągnięcie poziomu populacji sprzed 1771 roku, to jest około 4,5 miliona, zajęło około 15 lat.
Geneza Po zakończeniu wojny siedmioletniej, podczas której duża część walk austriacko-pruskich toczyła się na ziemiach czeskich, sytuacja gospodarcza monarchii habsburskiej pod rządami Marii Teresy była zła. Kraj był wyczerpany finansowo i ludnościowo, setki tysięcy jego mieszkańców padło ofiarą wojny, zwłaszcza Czechy i część Moraw zostały zdewastowane przez obecność wojsk lub bezpośrednio przez walki, a niektóre osady zostały spalone i splądrowane.