Reakcją szlachty w wielu majątkach było (podobnie jak po wojnie trzydziestoletniej przed kryzysem, który ostatecznie dał początek ówczesnemu czeskiemu powstaniu chłopskiemu w 1680 roku) zwiększenie obowiązku pracy i danin rolnych. Od 1762 roku nastąpiła seria lat deszczowych, których kulminacją były wyjątkowo deszczowe lata 1769 i 1770. Przez całe lata 60. XVIII wieku tylko 1768 rok odnotowano jako urodzajny. Na przełomie 1769 i 1770 roku nadeszła bardzo łagodna i deszczowa zima, po której w marcu 1770 roku nastąpiły obfite opady śniegu i zaspy na polach, które w wielu miejscach stopniały dopiero na początku kwietnia. Po nich nastąpiły powodzie i susza.
Głód Błotnista gleba utrudniała rolnikom orkę i siew, a po pierwszym roku głodu w 1770 roku zboże przeznaczone na zasiew zaczęto również dostarczać ze spichlerzy. Uprawy zbóż na ziemiach czeskich stanowiły zdecydowaną większość wszystkich gruntów uprawnych. W przypadku niesprzyjających warunków uprawy, monokultura ta powodowała poważny niedobór żywności w miastach i na wsiach oraz radykalny wzrost cen plonów.