Władze próbowały rozwiązać sytuację wiosną 1770 roku zakazując eksportu zboża poza granice ziem czeskich, ale spadek plonów i stopniowe wyczerpywanie się zapasów spowodowały, że głód wybuchł w tym roku na większą skalę. Pod koniec lata tego roku Czechy odwiedził również cesarz rzymski Józef II, który pierwotnie udał się tam przede wszystkim na negocjacje z królem pruskim Fryderykiem II w Uničovie. W związku z głodem odbył on drugą podróż do Czech jesienią 1771 roku, gdzie spędził sześć tygodni. Dowiedziawszy się o rozmiarach głodu, zwrócił się do swojej matki, cesarzowej Marii Teresy, z prośbą o interwencję i pomoc. Zakaz eksportu zboża został rozszerzony na całe terytorium cesarstwa. Józef II nakazał również otwarcie spichlerzy wojskowych, a zboże zaczęło być importowane do Czech i Moraw z Dolnej Austrii i Węgier, a także z Egiptu. Nawet to nie wystarczyło, a rok 1770 pochłonął dziesiątki tysięcy ofiar. Kryzys osiągnął apogeum w 1771 roku, w tym czasie liczba zgonów z powodu głodu wzrosła do setek tysięcy osób. Poprawę przyniosły dopiero żniwa w 1772 roku, w tym czasie jednak w niektórych regionach Czech ludzie nadal umierali na dużą skalę z powodu głodu, wycieńczenia i chorób, takich jak dur brzuszny, dyzenteria i dżuma. Powszechnie nastąpił wzrost przestępczości, a także odnotowano hordy żebraków nawiedzających wsie.