Był później członkiem dwóch gabinetów Pierre’a Messmera – w kwietniu 1973 został ministrem do spraw reformy administracyjnej, a w marcu 1974 ministrem kultury i środowiska, stanowisko to zajmował do maja tegoż roku. Od marca 1977 do maja 1981 pełnił funkcję ministra sprawiedliwości i strażnika pieczęci w dwóch rządach Raymonda Barre. W 1995 Alain Peyrefitte wszedł w skład Senatu, w którym zasiadał do czasu swojej śmierci w 1999.

W 1977 powołany w skład Akademii Francuskiej (fotel 11), w 1987 został członkiem Académie des sciences morales et politiques. Zajmował się działalnością publicystyczną i literacką, był autor esejów, a także artykułów w różnych gazetach i czasopismach (m.in. „Le Point”, „Le Figaro”, „L’Express”, „Le Monde”). Od 1983 przewodniczył radzie redakcyjnej „Le Figaro”. Autor m.in. trzytomowej publikacji C’était de Gaulle (wydawanej w latach 1994–2000).

Odznaczenia Kawaler Legii Honorowej Komandor Orderu Palm Akademickich Komandor Orderu Sztuki i Literatury

Przypisy