Również Stuart Berman z magazynu Pitchfork podkreślił rolę Shaw w zespole: „Niewielu autorów piosenek daje tak otwarty dostęp do swojego umysłu, jak Shaw, której swobodne monologi potrafią w jednej zwrotce balansować między codziennością, krytyką społeczną i dadaistyczną farsą, a jednocześnie zachowuje spokojną elokwencję [osoby] prowadzącej podcast o zdrowiu”. Zarazem recenzent zwrócił uwagę na producentkę Cate Le Bon, która „stała się nie tylko rozchwytywaną producentką, ale wręcz odrębnym podgatunkiem, przyciągając w swoje kręgi podobnie myślących twórców ekscentrycznego, obserwacyjnego art-popu”.
Trevor Zaple ze Spectrum Culture wyraził opinię, że produkcja Cate Le Bon „daje zespołowi przestrzeń, w której drobne gesty mogą wybrzmieć, a teksty Shaw pozwalają jej obserwacjom ostatecznie się ujawnić, wprowadzając coś bardziej ryzykownego i zasadniczo bardziej ludzkiego. Secret Love pogłębia postpunkową autentyczność zespołu, starannie równoważąc intelektualną surowość z emocjonalnym ciężarem”.