Mazurek C-dur op. 56 nr 2 Utwór w tonacji C-duri tempie Vivace, liczy 84 taktów. Mazurek charakteryzuje się skalą lidyjską oraz kanonem prowadzonym w oktawie (t. 53–68)), który według Marcelego Antoniego Szulca nieład i beztaktowość gry wiejskich rzępołów wybornie naśladuje. Katarzyna Swaryczewska dostrzegła w 1959 r. podobieństwo między utworem Chopina a mazurkiem F-dur Marii Szymanowskiej pochodzącym ze zbioru pt. Vingt-quatre Mazurkas wydanego w latach 1820–1825.
Mazurek c-moll op. 56 nr 3 Utwór w tonacji c-moll i tempie Moderato, rozpisany w 220 taktach. Mazurek charakteryzuje się genre’em elegijnym oraz kontrapunktem prowadzonym w ruchu przeciwnym. We fragmencie t. 17–22 rejestr przechodzi z wysokiego w niski, co Stefania Łobaczewska określiła w 1966 r. zaciemnianiem barwy. Według tej samej badaczki struktura utworu, mimo nastawienia na osiągnięcie punktu kulminacyjnego, rozwija się jak płynna, całościowa fala ruchu tanecznego. Zdaniem Wójcik-Keuprulian przednutka krótka po synkopie zaznacza początek nowego motywu, z kolei mordent wiązany jest przez nią z akcentem agogicznym. Utwór kończy się kadencją plagalną, w jednoimiennej tonacji durowej (C-dur).