Oba półfinały rozegrano na Kennington Oval: 19 lutego Old Etonians wygrali 1:0 z Oxford University, a 26 lutego Wanderers pokonali klub ze Slough, , 2:1, zapewniając sobie udział w finale.
Mecz
Przebieg mały|Zawodnik Old Etonians, Alfred Lyttelton, grał również w krykieta pierwszoklasowego, jak przedstawiono na karykaturze z 1884 roku Finał rozegrano na stadionie Kennington Oval. W meczu wystąpiły trzy pary braci: w barwach Wanderers grali i natomiast w drużynie Old Etonians znaleźli się wraz z bratem Alfredem Lytteltonem oraz i . Ta ostatnia para nosiła pierwotnie nazwisko Thompson; zmiana została dokonana prawnie w 1874 roku. W samym finale Albert występował jeszcze pod nazwiskiem Thompson, natomiast Charles już jako Meysey. Osiągnięcie to pozostaje jedynym finałem Pucharu Anglii, w którym zagrały dwie lub więcej pary braci. W składzie Etonians znalazł się również , urodzony w Stanach Zjednoczonych – był to pierwszy zawodnik, który wystąpił w finale Pucharu, nie będąc urodzonym ani w Wielkiej Brytanii, ani jako dziecko brytyjskich rodziców mieszkających na terytoriach zamorskich Imperium Brytyjskiego. Arthur Kinnaird, który jako kapitan poprowadził Wanderers do zwycięstwa w finale z 1873 roku, tym razem był kapitanem drużyny Etonians.