17 i 24.
Utwór dedykowany został Caroline Hartmann, pierwszej uczennicy Chopina (wg Zielińskiego „najzdolniejszej uczennicy”), której śmierć w 1834 r. – wedle plotek – miała przyśpieszyć nieszczęśliwa miłość do kompozytora. Sprawa bukietu róż od Potockiej oddanego Hartmanównie oraz dedykacji utworu miała być poruszana w sfałszowanych listach Chopina do Delfiny Potockiej.
W zbiorach prywatnych zachował się egzemplarz pierwszego nakładu francuskiego z odręczną dedykacją Chopina dla Hartmann. Egzemplarz drugiego nakładu francuskiego ze zbiorów Ludwiki Jędrzejewiczowej przechowywany jest w Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie.
Budowa thumb|Rondo Es-dur w wydaniu pod red. Mikulego (1895) Utwór zawiera motywy o charakterze krakowiaka. Składa się z introdukcji i ronda właściwego. Liczy 468 taktów. Cechuje się tempem rubato (stosowanym przez Chopina, głównie w mazurkach, w latach 1824–1835), akcentowanym legato w partiach espressivo, licznymi słownymi oznaczeniami ekspresywnymi oraz chromatyzacją o charakterze wirtuozowskim, typową dla utworów Chopina pisanych w stylu brillant. Według Mieczysława Tomaszewskiego Rondo Es-dur reprezentuje styl brillant odmiany paryskiej. Tadeusz A. Zieliński pisał, że utrzymane jest w stylu brillant rodem z młodych lat warszawskich. Pasaże w utworze Chopina zbliżone są do fragmentów op.