Wedle Ludwika Bronarskiego introdukcja jest, podobnie jak w przypadku introdukcji Bolera, harmonicznie najbogatszą i najciekawszą częścią utworu.
słyszał w introdukcji muzykę skomponowaną według wzoru Kalkbrenner. Według Chomińskiego dość anemiczna melodyka nie zdradza indywidualnego stylu Chopina. Chomiński widział we właściwym rondzie jeszcze wiele cech Hummlowskich. [...] Frazy i zdania są krótkie a częstym środkiem konstrukcji jest sekwencja. Jego zdaniem jest to utwór stylistycznie spóźniony, względnie znamionujący w twórczości Chopina jakby okres przejściowy. Wedle Zielińskiego mimo zewnętrznej elegancji jest [...] najmniej ciekawym rondem Chopina ze względu na niezbyt zajmujące tematy i pustą wirtuozerię, bez śladu głębszego przeżycia.
Wydania Nie zachował się autograf kompozycji. Pierwsze wydanie francuskie ukazało się nakładem Camille’a Pleyela w styczniu 1834. Drugi nakład wydany został przez Maurice’a Schlesingera w kwietniu tego samego roku. Trzeci nakład wydany przez ukazał się w latach 1859-1872. W marcu 1834 Breitkopf i Härtel wydali utwór na rynku niemieckim, poprawiając w nim niektóre błędy wydania francuskiego oraz popełniając nowe błędy. Na rynku angielskim opus 16 wydał Wessel w sierpniu 1834, opierając się również na wydaniu francuskim.