Wielokrotnie obejmował stanowiska rządowe; był sekretarzem stanu ds. repatriantów (1961–1962), sekretarzem stanu ds. budżetu (1962–1967), sekretarzem stanu ds. gospodarki i finansów (1967–1968), ministrem służby cywilnej (1968), ministrem rolnictwa (1968–1969), ministrem zdrowia publicznego i ochrony socjalnej (1969–1972), ministrem delegowanym przy premierze ds. kontaktów z parlamentem (1972–1973), ministrem ds. kontaktów z parlamentem (1976–1977), ministrem delegowanym ds. gospodarki i finansów (1977–1978) oraz ministrem pracy i partycypacji pracowniczej (1978–1979). Ostatni z tych urzędów sprawował do czasu swojej śmierci.
Pod koniec lat 70. był wymieniany jako potencjalny następca premiera Raymonda Barre. Jesienią 1979 na jego reputację negatywnie wpłynęła seria artykułów prasowych, w których politykowi zarzucano nadużywanie pozycji celem uzyskania korzystnych warunków w obrocie nieruchomościami na Lazurowym Wybrzeżu; minister w wystąpieniu radiowym zaprzeczył domniemanym nadużyciom, twierdząc, że ma „czyste sumienie”.