Rzeźbiarz Alfred, znany i nagradzany, wraca z Włoch do Danii. Odwiedza małe miasto na Zelandii. Cała społeczność wie o jego przyjeździe. Z tej okazji najbogatsza rodzina urządza wielkie przyjęcie dla wszystkich znaczących osób. Mężczyzna opowiada o Włoszech, a goście słuchają go z zachwytem. Najbardziej chłonie jego słowa pewna wdowa, bardzo naiwna i spragniona wiedzy, niczym Kaspar Hauser. Kobieta prosi, by opisał Rzym, a Alfred wspomina o placu z obeliskiem. Wdowa myli słowo „obelisk” z „torfowiskiem”, co wywołuje uśmiechy zebranych. Alfred zwraca jednak uwagę na piękną, milczącą córkę wdowy o wielkich niebieskich oczach. Na pytanie o rodzinę papieża Alfred wyjaśnia, że papież nie ma żony ani dzieci. Następnie opisuje barwy Italii, błękitne góry i morze, porównując je do niebieskich oczu kobiet z północy. Słuchacze wzdychają na myśl o Włoszech i podróżach, powtarzając z zachwytem, że to coś pięknego.