Bronisław Gubrynowicz, Juliusz Kleiner, Antoni Małecki, Stanisław Kostka Tarnowski, Józef Tretiak), zarzucając mu nieudane połączenie patosu patriotycznego z rubasznym humorem; wyjątkami wśród wczesnych krytyków, wyrażających się o utworze bardziej pozytywnie, byli Michał Sokolnicki i Mieczysław Hartleb. Poemat następnie został w praktyce zapomniany przez badaczy, do lat 90. XX wieku, nie licząc uwag Jarosława Maciejewskiego z lat 70.

Współcześni krytycy i badacze w o wiele większym stopniu zainteresowali się utworem, wyrażając o nim bardziej stonowane i często o wiele bardziej pozytywne opinie: Marta Piwińska opisało go jako „niesamowity”, Alina Witkowska i Ryszard Przybylski określił je jako utwór „wybitny”, Przybylski, a także Antoni Czyż określili go jako „arcydzieło”, a Alina Kowalczykowa pisała o jego „świetności”. Tekst doczekał się pierwszej monografii w 2006 roku, autorstwa Mariusza Jochemczyka.