Charakterystyka i interpretacje Konstrukcja świata przedstawionego oraz sposób kreacji bohatera wyraźnie odbiegają od patetycznych wzorców znanych z Boskiej komedii Dantego, aczkolwiek widać podobieństwa w strukturze: utwór Słowackiego, analogiczne do pierwszej części dramatu Dantego, wykorzystuje motyw wędrówki głównego bohatera do piekła, opisując także kary doznawane przez grzeszników. Piekło Słowackiego pozbawione jest metafizycznej wzniosłości, a jego opis opiera się na obrazach przesadnie cielesnych, brutalnych i groteskowych, co w połączeniu z pijacką wizją świata nadaje poematowi charakter oniryczny. Piekło przedstawione w poemacie ma charakter labiryntowy – jest zorganizowane jako siedmiopoziomowa, spiralna struktura, po której porusza się bohater. Konstrukcja ta bywa interpretowana jako metafora zapętlenia mentalnego i moralnego szlachty, a także niemożności osiągnięcia samopoznania i duchowego oczyszczenia przez głównego bohatera, którego wędrówka odsłania tylko mechanizm powielania narodowych i osobistych błędów.