Wiersz można odczytać jako komentarz do sytuacji porozbiorowej i przykład romantycznej groteski, łączącej elementy makabry, ironii i turpizmu, które miały prowokować zarówno dziewiętnastowiecznych odbiorców, jak i późniejszych komentatorów; innym kontrowersyjnym elementem było zrównanie w piekle carskich oprawców i polskich zdrajców a nawet „postlistopadowych samobójców” (czyli polskich oficerów, którzy po doznanej hańbie i poniżeniu ze strony Wielkiego Księcia Konstantego mieli odbierać sobie życie).
Choć poemat nie zyskał trwałego miejsca w kanonie dzieł Słowackiego, współczesne interpretacje podkreślają jego intertekstualny i ironiczny charakter. Utwór, wykorzystujący groteskę i makabrę w celu demaskacji narodowych mitów, bywa odczytywany jako świadectwo krytycznego stosunku poety do sarmackiego dziedzictwa.