Autor odwołuje się do Don Kichota Miguela de Cervantesa jako przykładu przejścia między „epistemą” renesansową, a klasyczną. Postać Don Kichota uosabia kryzys dawnego porządku podobieństw i analogii: próbuje on odczytywać świat jako system znaków i podobieństw znany z literatury rycerskiej, podczas gdy rzeczywistość przestaje już funkcjonować według tych reguł. Według Foucaulta powieść Cervantesa ukazuje moment, w którym znaki tracą naturalny związek z rzeczami, a reprezentacja oddziela się od podobieństwa, zapowiadając nowoczesny sposób organizowania wiedzy.
Foucault wyróżnia trzy główne epoki wiedzy w historii Zachodu: renesans, wiek klasyczny oraz nowoczesność. W epoce renesansu określonej jako wiek XVI, poznanie opiera się na podobieństwie, analogii i symbolicznych relacjach między rzeczami. Znaki nie są arbitralne, lecz postrzegane jako naturalnie związane z tym, co oznaczają. Wiedza ma charakter interpretacyjny i opiera się na odczytywaniu świata jako systemu znaków.