Kiedy jako pierwsza narzucająca się myśl pojawia się urojenie, złuda, szaleństwo i źle uzasadniona wiedza przyrodnicza, Kartezjusz wydobywa to, co, jego zdaniem, w myśli tej istotne. Mianowicie to, że jest myślą. Dlatego kiedy myśli zyskają fundament w postaci ego i kryterium prawdziwości w idei Boga, chimery nie są już niebezpieczne”.
Część recenzentów nawiązała do pełnego tytułu książki – Słowa i rzeczy: archeologia nauk humanistycznych. Zdaniem Adamiak: „Foucault, jako archeolog, tropi miejsca zapomniane, licząc na to, że odkryje coś więcej niż jedynie „nieobecność dzieła”. Projekt autora Słów i rzeczy oparł się na pomyśle, że to, co istotne w historii, określane jest przez to, do czego ona sama nie dociera”. Paweł Bytniewski napisał: „Foucaultowska archeologia jest formą analizy porównawczej w dziedzinie tego, co inteligibilne. Przemierza więc całe połacie historii myśli w poszukiwaniu filozoficznego tertium comparationis. Dyskursy wiedzy, dyskursy wysuwające pretensje do prawdziwości spotykają się tu z wypowiedziami zakładającymi fikcję, a nie prawdę jako modalność swego sensu”.