Po ustabilizowaniu frontu nad Donem w grudniu 1942 roku armia włoska otrzymała rozkaz odwrotu. Pozbawione odpowiedniego zaopatrzenia i środków transportu oddziały włoskie rozpoczęły dramatyczny odwrót. Za wykazaną odwagę Corti został odznaczony Srebrnym Medalem za Waleczność. W lipcu 1943 roku odmówił udzielenia mu urlopu zdrowotnego, mimo złego stanu zdrowia.
Po powrocie do Włoch służył w jednostkach stacjonujących m.in. w Bolzano i Nettuno. Po ogłoszeniu zawieszenia broni 8 września 1943 roku pieszo udał się na południe kraju. Następnie, po pobycie w obozach reorganizacyjnych w Apulii, zgłosił się na ochotnika do oddziałów regularnej armii włoskiej walczących u boku aliantów.
Pierwsze dzieła (1947–1972) W 1947 roku Eugenio Corti ukończył studia prawnicze. W tym samym roku opublikował debiutancką książkę I più non ritornano, będącą autobiograficznym zapisem doświadczeń z frontu wschodniego. Utwór, opisujący wydarzenia z okresu od 19 grudnia 1942 do 17 stycznia 1943 roku, ukazał się nakładem wydawnictwa i odniósł znaczący sukces, zdobywając uznanie krytyków, m.in. Benedetta Crocego i .