Ponadto książę-opat reaktywował swój status w ramach Rzeszy i w 1702 roku, mimo protestów kantonów reformowanych i katolickich, zawarł układ protekcyjny z cesarzem – habsburskim „dziedzicznym wrogiem” konfederatów.
Landrat zwrócił się o pomoc do Glarus i Schwyz, które od 1436 roku pozostawały z Toggenburgiem w stosunku landrechtu. Glarus wniósł sprawę pod obrady ogólnoszwajcarskiego Tagsatzungu. Zurych, wraz z Lucerną, Schwyz i Glarus będący kantonem protektorskim opactwa Sankt Gallen, oraz Berno naciskały na kompromis między księciem-opatem a landratem i w 1707 roku wydały regulację przejściową, która de facto przekazywała prawa zwierzchnie landratowi. Toggenburg ukonstytuował się jako demokracja landsgemeindowa, a landrat jeszcze w tym samym roku wprowadził wolność wyznania dla reformowanych.
Po straceniu w 1708 r. antyarystokratycznego Josepha Antona Stadlera, najważniejszego orędownika sprawy toggenburskiej w Schwyz, kanton ten ponownie opowiedział się po stronie księcia-opata. W Toggenburgu narastały napięcia między Górnym i Dolnym Urzędem, elitami a gminami, reformowanymi a katolikami oraz miastem i wsią. W latach 1708–1712 prowadzono negocjacje dyplomatyczne z udziałem posłów zagranicznych.