Nuncjusz papieski, wysłannik cesarski oraz ambasador francuski popierali stronę katolicką, natomiast posłowie niderlandzki i brytyjski opowiadali się po stronie reformowanych. Od 1711 roku część katolickich gmin Toggenburga ponownie zwróciła się ku księciu-opatowi.

Kantony reformowane uznały, że jedynym sposobem zabezpieczenia ich interesów jest militarne wsparcie Toggenburga i przełamanie dominacji katolickiej większości w Tagsatzungu, zanim zakończy się równolegle tocząca się wojna o sukcesję hiszpańską. W ten sposób powstanie poddanych w Toggenburgu przekształciło się w konflikt wyznaniowy o hegemonię w Szwajcarii.

Wojna W kwietniu 1712 roku toggenburski Landrat polecił obsadzić klasztory oraz . Zurych i Berno poparły to działanie i 13 kwietnia 1712 wystosowały manifest przeciwko księciu-opatowi, w odpowiedzi na co pięć kantonów wewnętrznych opowiedziało się po jego stronie. Neuchâtel, Biel, reformowane obszary oraz Genewa wsparły kantony reformowane, natomiast Wallis poparł stronę katolicką. Bazylea, Szafuza, miasto St. Gallen, Fryburg, Solothurn, książę-biskup Bazylei, Glarus oraz oba Appenzell zachowały neutralność.