W 2005 roku, na mocy Rezolucji 1612, utworzono Mechanizm Monitorowania i Sprawozdawczości (MRM). Pozwoliło to urzędowi na systematyczne zbieranie dowodów na zbrodnie wojenne bezpośrednio z terenów walk, co nadało jego raportom ogromną wagę polityczną.
Ewolucja po 2010 roku kampanie i „Listę Wstydu” W kolejnych latach urząd ewoluował z roli obserwatora w rolę aktywnego negocjatora. Za kadencji w 2014 roku uruchomiono globalną kampanię „Children, Not Soldiers”, mającą na celu wyeliminowanie zjawiska dzieci-żołnierzy w oficjalnych armiach narodowych.
Współcześnie historia urzędu jest nierozerwalnie związana z tzw. „Listą wstydu”, stanowiącą aneks do corocznego raportu, który przedstawia Sekretarz Generalny ONZ. Lista ta stała się skutecznym narzędziem nacisku dyplomatycznego, zmuszając strony konfliktu do współpracy z UNICEF oraz biurem Wysokiego komisarza w celu demobilizacji najmłodszych uczestników walk.