Historyczka sztuki, kuratorka Marta Gendera określa praktykę Kubiak mianem „autobiografii społecznej”, wskazuje, że osobiste doświadczenie artystki splata się z doświadczeniami innych osób i ujawnia zależności obecne w procesie pracy artystycznej..
Publicystka, kuratorka Anna Łazar wskazuje, że pisanie stanowi integralną i konstytutywną część praktyki artystycznej Aleksandry Kubiak – nie jako komentarz do działań wizualnych, lecz jako narzędzie analizy i konstruowania doświadczenia, funkcjonujące na równych prawach z filmem i performansem.
Filozof i psychoanalityk Paweł Dybel interpretuje twórczość Kubiak w kontekście psychoanalizy, odnosząc jej realizacje do zagadnień traumy, pamięci oraz relacji między doświadczeniem a jego artystycznym przetworzeniemPaweł Dybel, „Autoterapia Aleksandry Kubiak”, w: Zrobię serce, BWA Zielona Góra 2022, s.142-171..
Filmoznawczyni i kuratorka sztuki Marta Miś analizuje twórczość Kubiak z perspektywy psychoanalizy lacanowskiej, wskazując na napięcia między dokumentalnym zapisem filmowym a performatywną konstrukcją obrazu oraz opisując jej realizacje jako formy doku-performance.