Stanisław Bielecki wyróżnił sześć cech znaków czasu: zmienność – znaki czasu są powiązane z czasem i podlegają przemianie, mogą tracić na znaczeniu, relatywność – znaki czasu nie muszą pojawiać się wszędzie, powiązanie z życiem – znaki czasu odnoszą się do spraw, którymi żyje konkretny człowiek, wieloznaczność – znaki czasu mają wymiar historyczny, socjologiczny oraz teologiczny i należy uwzględniać je wszystkie w procesie interpretacji, wzajemne nakładanie się – znaki czasu się wzajemnie nakładają, co utrudnia ich klasyfikację, fakt, że znaki czasu nie są jedynym sposobem przemawiania Boga do ludzi.

Paweł VI podkreślił trzy niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem terminu znaki czasu: pseudoprofetyzm (zbędne uciekanie się do nadprzyrodzonych wyjaśnień), socjologizm (założenie, że najważniejszym kryterium oceny wydarzenia są jego skutki społeczne) i historycyzm (dominująca rola aspektu historycznego).

Rozwój pojęcia Propagatorem pojęcia był Jan XXIII, który użył go w zapowiadającej sobór watykański II konstytucji apostolskiej Humanae salutis.